สวัสดีคร๊าบ หายหน้าไปนานมากๆ นานจนลืมไปเลยว่าเรามี blog อยู่ที่นี่ไหนๆก็นึกขึ้นมาได้ เลยมาเขียน blog เสียหน่อย
คร่าวนี้ขอว่าด้วยเรื่อง "เพื่อนคนแรก" คุณลองหลับตาแล้วนึกถึง เพื่อนสนิทคนแรกของคุณดูสิครับ ว่าคุณยังจำหน้าเขาได้อยู่หรือเปล่า...
สำหรับผมเอง ผมเสียได้มากที่ไม่ได้ทำการติดต่อกับเพื่อนคนแรกของผมมาอีกเลย นับๆดูก็เกือบๆ 20 ปีแล้ว เพื่อนคนแรกของผมนิสัยดีมากเลยครับ รสนิยมก็คล้ายๆกันอีก คือชอบกินของเหมือนๆกัน บ้าเสียงดนตรี(Rock)เหมือนๆกัน บ้าบอลเหมือนกัน ไม่เหมือนอย่างเดียวคือมันมีแฟนโครตน่ารักเลย ...สมัยนั้นเราต่างคนต่างจีบผู้หญิงคนเดียวกัน น่าตาน่ารักมาก อย่างกับตุ๊กตาญี่ปุ่นเลยนิสัยก็ดี เราก็ผลัดกันรุกกันรับ ต่างคนต่างจีบโดยสัญญากันว่าไม่ว่าใครจะได้ถือเราก็จะไม่โกรธกัน จนจบประถมก็ยังไม่มีผู้แพ้ผู้ชนะ ...เวลาผ่านไป 3 ปี ผมเกิดนึกถึงเพื่อนคนนี้ก็เลยโทรไปคุยติดต่อกันดู ปรากฏว่า..มันได้เธอคนนั้นไปเป็นแฟนเสียแล้ว เราก็คิดว่าไอ้บ้านี้มันเอาจริงแหะ จากนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย... รู้สึกคิดถึงเพื่อนคนนี้มาก พยายามหาเบอร์ที่เก็บไว้ก็ไม่เจอเสียแล้ว(คงหายไปตอนทำบ้านใหม่)
...แล้วเพื่อนคนแรกของคุณละ คุณยังติดต่อเขาอยู่อีกหรือเปล่า อย่าให้ความสัมพันธ์ตอนเด็กที่ใสสะอาด เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจของคุณขาดหายไปเหมือนผมนะครับ ถ้าผมมีลูกเมื่อไร ผมจะสอนให้เขา ให้ความสำคัญกับเพื่อนสนิทคนแรกของเขามากๆ เพราะนั่นคือเพื่อนที่คบด้วยใจจริงๆ ไม่มีเหตุผลเรื่องอื่นเข้ามาประกอบ เพราะเด็กจะทำอะไรก็จะทำด้วยใจ คบใครก็คบด้วยใจ ความสัมพันธ์ที่ใสสะอาดเช่นนี้ เราไม่ควรทิ้งมันไป ควรจะพยายามสืบสานความสัมพันธ์นั้นไว้จนวันตาย...